تصاویر منتشرشده از نوار غزه در روزهای گذشته، تنها گوشه‌ای از فاجعه‌ای را نشان می‌دهد که بیش از دو میلیون فلسطینی با آن دست‌وپنجه نرم می‌کنند. با بمباران بیش از ۹۰ درصد نوار غزه توسط رژیم صهیونیستی، اکثر مردم فلسطین بی‌پناه مانده‌اند و در شرایط سختی زندگی می‌کنند؛ خانواده‌هایی که پس از سه سال جنگ، حتی از داشتن چادری سالم برای گذراندن زمستان محروم مانده‌اند. بارندگی موجب فروریختن ساختمان‌های آسیب‌دیده، تخریب تأسیسات بهداشتی و اختلال در فعالیت مراکز درمانی شده است. حتی گزارش‌هایی از جان باختن کودکان بر اثر غرق شدن و ریزش توده‌های شن بر چادرهای آوارگان منتشر شده است.

در بیش از سه سال گذشته، حملات گسترده رژیم اشغالگر بخش عظیمی از مناطق مسکونی، بیمارستان‌ها، مدارس و زیرساخت‌های شهری غزه را ویران کرده است. در چنین شرایطی، اظهارات صریح برخی مقامات اسرائیلی درباره خروج فلسطینیان از این باریکه، نگرانی‌ها درباره تلاش برای اخراج جمعیت غزه را افزایش داده است. اسموتریچ، وزیر دارایی رژیم صهیونیستی، آشکارا از اشغال غزه و تشویق فلسطینیان به مهاجرت سخن گفت و مدعی شد می‌توان شرایطی ایجاد کرد که جمعیت این باریکه ظرف دو سال به کمتر از نصف کاهش یابد. بن گویر، وزیر امنیت ملی رژیم نیز بارها از اخراج فلسطینیان و بازگشت شهرک‌نشینان اسرائیلی به غزه سخن گفته و خروج فلسطینیان را راه‌حلی مطلوب معرفی کرده است.

این اظهارات دیگر صرفاً مواضعی پراکنده در حاشیه سیاست اسرائیل نیست، بلکه از سوی چهره‌هایی مطرح شده که در عالی‌ترین سطوح این رژیم حضور دارند.

کنار بحران سرپناه، وضعیت غذا و دارو نیز بحرانی است. برآوردهای سازمان ملل نشان می‌دهد بیش از یک میلیون و ۴۰۰ هزار نفر در غزه طی نیمه دوم سال ۲۰۲۶ با سطوح بحرانی یا شدیدتر ناامنی غذایی مواجه بوده‌اند. بخش درمان نیز با کمبودهای گسترده روبه‌روست. حدود ۴۲ درصد اقلام دارویی در ماه اکتبر با موجودی صفر روبه‌رو بوده‌اند و بسیاری از خدمات تخصصی درمانی همچنان به‌شدت محدود هستند.

چنین شرایطی، ورود تجهیزات گرمایشی، درهای مقاوم، پتو، دارو و تجهیزات تصفیه آب را به ضرورتی فوری تبدیل کرده است. با این حال، بیش از ۱۵۰ هزار چادر اهدایی در خارج از غزه آماده ارسال مانده و محدودیت‌های اسرائیل در ورود اقلام ضروری همچنان مانع امدادرسانی گسترده است. مردم غزه امروز تنها به دنبال نجات از بمباران نیستند؛ آنان برای داشتن یک سقف، یک وعده غذای کافی و یک شب خوابیدن بدون ترس از سرما و سیلاب مبارزه می‌کنند.

شرایطی که کودکان فلسطینی در چادرهای فرسوده با سرما و گرسنگی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، امارات متحده عربی در سپتامبر ۲۰۲۶ میزبان بنیامین نتانیاهو بود. نخست‌وزیر اسرائیل در ظبی با محمد بن زاید، رئیس امارات، دیدار کرد و دو طرف درباره تقویت مناسبات دوجانبه گفت‌وگو کردند. اردن و شماری از کشورهای عربی نیز در بیانیه‌های مشترک، طرح‌های کوچاندن فلسطینیان و محدودیت‌های کمک‌رسانی را محکوم کرده‌اند، اما در پس پرده روابط خود را با رژیم ادامه می‌دهند.

از طرفی دیگر، فاجعه غزه بار دیگر مسئله کارآمدی سازوکارهای حقوق بین‌الملل را به میان آورده است. دیوان بین‌المللی دادگستری پیش‌تر در چند دستور الزام‌آور، بر ضرورت تأمین کمک‌های انسانی، حمایت از غیرنظامیان و رعایت تعهدات بین‌المللی تأکید کرده بود. با این حال، گزارش‌های تازه سازمان ملل نشان می‌دهد محدودیت‌های ورود اقلام حیاتی همچنان ادامه دارد. حقوق بین‌الملل زمانی معنا پیدا می‌کند که نقض آن برای طرف متخلف هزینه واقعی به همراه داشته باشد، نه آنکه صرفاً مجموعه‌ای از اسناد، بیانیه‌ها و هشدارها بی‌ضمانت تبدیل شود.

در این میان، نقش آمریکا را نمی‌توان نادیده گرفت. واشنگتن در سال‌های گذشته با تداوم حمایت‌های سیاسی و نظامی از اسرائیل و استفاده از حق وتو در شورای امنیت، بارها مانع تصویب قطعنامه‌های مورد حمایت اکثریت اعضای شورا شده است. از جمله در سپتامبر ۲۰۲۵، آمریکا قطعنامه‌ای را که خواستار آتش‌بس فوری و رفع محدودیت‌های کمک‌رسانی بود، با وجود حمایت ۱۴ عضو دیگر شورای امنیت وتو کرد.

حال برخی در داخل کشور از بزرگ‌ترین حامی رژیم صهیونیستی و حامی نسل‌کشی در نوار غزه، توقع مذاکره عقلانی و حتی اجرای تعهدات این کشور در قبال ایران را دارند! کشوری که از ابتدایی‌ترین اصول انسانی به دور است.

باران غزه تنها چادرهای آوارگان را با خود نبرده است، بلکه بار دیگر پرده از شکاف عمیق میان ادعاهای حقوق بشری قدرت‌های جهانی و واقعیت زندگی مردم فلسطین کنار زده است.