نویسنده: مسعود حنیفی
روزنامه‌نگار

امیرحسین قیاسی اخیراً با لحنی کنایه‌آمیز مدعی شده است که برادران دنیادیده در خبرگزاری دانشجو بهترین مجری‌های ایران هستند؛ زیرا با اقدامات خود مانع فعالیت او می‌شوند و به اصطلاح چوب لای چرخش می‌گذارند. او در ادامه آرزو کرده که این افراد در کارشان موفق شوند و مورد توجه مردم قرار گیرند. فارغ از حواشی مطرح‌شده و ادعاهای این فعال فضای مجازی، باید پرسید آیا او در جایگاه درست این ماجرا ایستاده است یا خیر.

مرور مواضع و اظهارنظرهای قیاسی در تقابل‌های اخیر رسانه‌ای نشان می‌دهد که او چندان دغدغه اصلاحگری ندارد و صرفاً می‌خواهد از میانه میدان از مواهب تمام جریان‌های سیاسی بهره‌مند شود و از این رهگذر ارتزاق کند. برای درک بهتر این رویکرد دوگانه کافی است به رفتار او در زمان محدودیت دسترسی به اینترنت بین‌الملل توجه کنیم.

اقدامی که از سوی بسیاری از کارشناسان یک گام موجه و ضروری ارزیابی می‌شد، اما قیاسی در کمال تعجب به اینستاگرام رفت و اعلام کرد تا زمانی که مردم در این بستر حضور ندارند، از تولید محتوا دست خواهد کشید. او بعدها با طرح موضوع کاپیتولاسیون دیجیتال مدعی شد که عده‌ای خاص از خط سفید و رانت ویژه برخوردارند.

این ادعا در حالی مطرح می‌شود که خود او دقیقاً از همین وضعیت سود می‌برد و به یمن اقتصاد توجه بیشتر دیده می‌شود و درآمدزایی می‌کند. قیاسی خیالش راحت است که بخش عمده‌ای از جامعه هدفش او را قضاوت نمی‌کنند و تناقض‌های رفتاری‌اش را نادیده می‌گیرند. دلیل این آرامش خیال آن است که او سوار بر موج رسانه‌ای جریان‌های غرب‌گرا شده و خوراک فکری موردپسند مخاطبان خود را تأمین می‌کند.

او می‌خواهد همزمان از تیغ تیز نقد علیه ساختارها نفع ببرد و از نان همان ساختارها بخورد. این فرصت‌طلبی رسانه‌ای نه‌تنها کمکی به شفافیت فضای مجازی نمی‌کند، بلکه تنها به دوقطبی‌سازی بیشتر جامعه دامن می‌زند.

فعالی که خود را در موضع حق مطلق می‌بیند و رقیب را عامل اختلال در کار خود می‌داند، در واقع از پذیرش مسئولیت رفتارهای متناقضش فرار می‌کند. در نهایت باید گفت که سوار شدن بر موج‌های زودگذر و بهره‌گیری از ابزارهای دوگانه شاید در کوتاه‌مدت مخاطب جذب کند، اما در درازمدت اعتبار و اعتماد عمومی را از بین می‌برد و نام او را تنها در فهرست فرصت‌طلبان رسانه‌ای ثبت خواهد کرد.

رفتارهای متناقض و سیاست‌های یک بام و دو هوای این فعال فضای مجازی نشان می‌دهد که او بیش از آنکه به دنبال دغدغه‌های ملی باشد، به فکر منافع شخصی و حفظ جایگاه اجتماعی در میان کاربران بی‌نام‌ونشان مجازی و چت‌بات‌های غربی است.