نویسنده: سعید مصباح
روزنامهنگار
پس از اتفاقات موهن و توهین به سرود ملی ایران در مراسم تشییع حمید علیدوستی از سوی افرادی مثل عادل فردوسیپور، علی دایی و فرزین دبیری که موجب واکنش گسترده کاربران فضای مجازی شد، فعالیت فرزین دبیری در هیئترئیسه فدراسیون فوتبال به حالت تعلیق درآمد.
اینکه فرزین دبیری هزینه رفتار توهینآمیز خود را متحمل شود، فینفسه امر مطلوبی است؛ اما با کمی دقتنظر متوجه نمایشی بودن این موضوع میشویم. به نظر میرسد تنبیه فرزین دبیری با هدف ساکت کردن منتقدان صورت گرفته است، نه در جهت اعاده حرمت سرود ملی ایران.
در کنار فرزین دبیری، دو شخص دیگر نیز حضور داشتند که تا خرخره در رانت نظام جمهوری اسلامی قرار دارند و به سرود ملی توهین کردند؛ اما در قبال این دو نفر، یعنی علی دایی و عادل فردوسیپور، هیچ اقدامی صورت نگرفت. شاید دوستان استدلال کنند که فرزین دبیری از آن جهت مورد شماتت و تنبیه قرار گرفت که صاحب کرسی در یکی از ارکان رسمی کشور است و دایی و فردوسیپور چنین سمتی ندارند. پاسخ این دوستان ساده است: علی دایی و فردوسیپور اگرچه پست دولتی ندارند، اما تا دلتان بخواهد از رانتهای دولتی بهرهمند هستند.
علی دایی فقط در یک فقره از رانتهای خود توانست ۱۵ میلیارد تومان عینک به هلدینگ خلیج فارس بفروشد و عادل فردوسیپور نیز با مجوز در حال تولید برنامه ۳۶۰ و لجنپراکنی علیه ملت ایران است. مسئولان ذیربط میتوانستند این دو فرد حقهباز رانتی را نیز متوجه عواقب توهین به ملت ایران کنند.
به نظر میرسد فرزین دبیری از آن جهت مورد تنبیه قرار گرفت که شهرت دایی و فردوسیپور را نداشت؛ وگرنه او نیز ممکن بود از این ماجرا قسر در برود. بااینحال، همین اقدام علیه دبیری نیز نمایشی به نظر میرسد؛ چراکه دوشنبهشب، برنامه فوتبال برتر تریبون صداوسیما را در بهترین ساعت شب تقدیم فرزین دبیری کرد تا با صدور یک بیانیه و نمایشی ریاکارانه از خود دفاع کند و آب رفته را به جوی بازگرداند.
بنابراین، اصلاً دور از انتظار نیست که فرزین دبیری، که با رانت دولتیها در فدراسیون کرسی گرفته است، بهزودی مشمول رأفت اسلامی شود و با همین عذرخواهی مزورانه، کرسی تعلیقشده خود را پس بگیرد.
درنهایت، ماجرا بیش از آنکه درباره برخورد با یک تخلف باشد، درباره معیارهای دوگانه مسئولانی است که ظاهراً هنوز شهرت و نفوذ افراد را در تعیین تکلیفشان دخالت میدهند. اگر حرمت سرود ملی خط قرمز است، این خط قرمز نباید با نام و شهرت افراد جابهجا شود. برخورد گزینشی نه عدالت است و نه دفاع از میهن؛ بلکه نمایش مصلحتاندیشی در برابر چهرههای پرنفوذ است.