علی نصیریان، بازیگر پیشکسوت سینما و تئاتر، در اظهاراتی از تغییر نگاه به حرفه بازیگری انتقاد کرد و گفت: «امروز همه تصور میکنند با ورود به این عرصه باید به شهرت و ثروت برسند و سوپراستار شوند»
نصیریان در ادامه افزود این در حالی است که نسل او با عشق و انگیزه پا به این میدان میگذاشت. حرفی که اگرچه از زبان یکی از باسابقهترین چهرههای هنر ایران بیان شده، اما بیش از آنکه صرفاً یک گلایه صنفی باشد، پرده از ابتذالی برمیدارد که سالهاست بر بخشی از سینما و تلویزیون کشور سایه انداخته است.
امروز با جماعتی مواجهیم که هنوز نخستین تجربه جدی بازیگری خود را پشت سر نگذاشتهاند، اما از همان ابتدا سودای شهرت، دستمزدهای نجومی، حضور در شبکههای اجتماعی و تبدیل شدن به چهرهای پرطرفدار را در سر دارند. برای این جماعت، بازیگری نه یک هنر و نه مسیری برای خلق شخصیت و روایت قصه، بلکه سکویی برای دیده شدن و کسب درآمد است. گویی سینما به کارخانه تولید سلبریتی تبدیل شده و کیفیت بازی، دانش هنری و توانایی بازیگر در ایفای نقش، در حاشیه قرار گرفته است.
روایت نصیریان از سالهای ابتدایی فعالیت در تئاتر سنگلج نیز تأملبرانگیز است. نسلی که با کمترین امکانات، بدون سالن مناسب و حتی با دسترسی محدود به منابع آموزشی، برای اعتلای تئاتر ایران تلاش میکرد، امروز جای خود را به کسانی داده که با وجود دسترسی به انواع کلاسها، کارگاهها، امکانات آموزشی و تجهیزات حرفهای، گاهی ابتداییترین مؤلفههای بازیگری را هم جدی نمیگیرند. درواقع مسئله کمبود امکانات نیست؛ مسئله اصلی، فقدان انگیزه، مطالعه و تعهد به هنر است.
البته شهرت و ثروت فینفسه عیب محسوب نمیشود و هنرمند نیز مانند هر صاحب حرفه دیگری حق دارد از حاصل کار خود بهرهمند شود؛ اما مشکل از جایی آغاز میشود که شهرت به هدف اصلی و هنر به وسیلهای برای رسیدن به آن تبدیل شود. وقتی بازیگر به جای ایفای نقش، مشغول ساختن برند شخصی خود است، دیگر چه انتظاری میتوان از کیفیت سینما داشت؟
سینمای ایران بیش از هر زمان دیگری به بازگشت احترام به هنر بازیگری نیاز دارد. هنری که با چند عکس تبلیغاتی، تعداد دنبالکننده، اظهارات شاذ و بیمحتپای سیاسی و حضور در صفحات زرد به دست نمیآید. کاش مدعیان سوپراستاری پیش از آنکه برای شهرت و دستمزدهای کلان صف بکشند، اندکی از عشق، پشتکار و تعهد نسلی بیاموزند که با امکاناتی بهمراتب کمتر، برای هنر این سرزمین اعتبار ساختند.