نویسنده: مسعود حنیفی

انیسه شاه‌حسینی، کارگردان سینما، اخیراً با حضور در گلزار شهدای دانش‌آموز مدرسه شجره طیبه میناب، از عزم خود برای ساخت فیلمی پیرامون این نوجوانان پرده برداشت. هدف او زنده نگه داشتن یاد این بچه‌های مظلوم و روایتگری قصه زندگی آنان است.

نیت این هنرمند قطعاً قابل ستایش و احترام است، چون ایشان همواره تلاش کرده‌اند دور از حاشیه‌ها، مدگرایی و ژست‌های رایج در سینمای ایران، مسیر خود را طی کنند و بر ارزش‌های انقلابی پایبند بمانند. با وجود این، نگاهی به کارنامه سینمایی ایشان نشان می‌دهد تقریباً هیچ‌یک از آثارش، به جز فیلم «شب بخیر فرمانده»، نتوانسته‌اند مخاطب چندانی را به سالن‌های سینما بکشانند. این آثار اغلب با نقدهای منفی و فروش بسیار پایین روبه‌رو شده‌اند.

البته کاهش مخاطب سینما در ایران دلایل متعددی دارد و متغیرهای مختلفی در اکوسیستم فرهنگی کشور دخیل هستند، اما در مورد آثار این کارگردان خاص، نمی‌توان صرفاً انگشت اتهام را به سمت شرایط عمومی بازار گرفت. ضعف‌های ساختاری و روایی در فیلم‌های خانم شاه‌حسینی کاملاً مشهود است و مخاطب امروز به راحتی می‌تواند فاصله میان یک دغدغه مقدس و یک اثر هنری استاندارد را تشخیص دهد. مخاطب امروز دیگر با شعارهای توخالی قانع نمی‌شود و دنبال قصه‌های باورپذیر می‌گردد.

در سوی دیگر میدان، هالیوود با سرمایه‌گذاری کلان و استفاده از کارگردانان شناخته‌شده‌ای نظیر مایکل بی، در حال آماده‌سازی پروژه‌ای بزرگ برای روایت جنگ رمضان مابین سپاه اسلام و شیاطین اپستینی است. ما در این سو اما اهمیت چندانی برای روایت هنری و استاندارد جنگ رمضان قائل نیستیم. متأسفانه گاهی برای از سر باز کردن و رفع تکلیف، سوژه‌های ناب را تلف می‌کنیم.

پرداختن به موضوعات ارزشمند بدون تسلط بر ابزار هنر، نه تنها کمکی به انتقال پیام نمی‌کند، بلکه باعث هدررفت گنجینه‌های ملی می‌شود. سینمای دفاع مقدس نیازمند نگاهی تازه، دراماتورژی قوی و فرم‌های جذاب است تا بتواند در رقابت جهانی حرفی برای گفتن داشته باشد.

انیسه شاه‌حسینی انسانی بسیار محترم و دلسوز است، اما سینما تنها به داشتن دغدغه‌های درست و نیت‌های پاک نیاز ندارد. هنرمند باید بیش از پیش حواسش به اصول فیلم‌سازی، درام‌نویسی و تکنیک‌های سینمایی باشد. بسنده کردن به یک موضوع جذاب یا مقدس، هرگز ضامن موفقیت یک اثر سینمایی نخواهد بود.

انتظار می‌رود پیش از آغاز هر پروژه جدیدی، تمرکز اصلی بر ارتقای کیفیت هنری، پرهیز از شعارزدگی و جلب اعتماد مخاطب امروز معطوف شود تا یاد آن عزیزان به بهترین شکل ممکن گرامی داشته شود و آبروی سینمای انقلاب نیز حفظ گردد.