بحث اصلی برای جمهوری اسلامی ایران نه پیروزی نتانیاهو است و نه شکست او، بلکه مسئله این است که آیا با جابه‌جایی مهره‌ها در ساختار سیاسی رژیم صهیونیستی، تغییری در راهبرد خصمانه این رژیم ایجاد خواهد شد؟ شواهد موجود، پاسخ مثبتی به این پرسش نمی‌دهد. تجربه سال‌های گذشته و مواضع جریان‌های مختلف صهیونیستی نشان می‌دهد که نباید اختلافات داخلی آنها را با اختلاف بر سر اصل تقابل با ایران اشتباه گرفت. نتانیاهو ممکن است به دلیل شکست امنیتی هفتم اکتبر، جنگ‌های فرسایشی و هزینه‌های سنگین نظامی با خشم بخشی از جامعه صهیونیستی روبه‌رو باشد، اما رقبای او نیز لزوماً نماینده تغییر مسیر نیستند. گزارش آسوشیتدپرس درباره انتخابات پیش‌رو تصریح می‌کند که احزاب اصلی مخالف نتانیاهو نیز از تشکیل کشور مستقل فلسطین حمایت نمی‌کنند و عملیات نظامی در غزه، لبنان، سوریه و ایران در میان بخش‌هایی از جامعه یهودی اسرائیل از حمایت گسترده برخوردار است.

انتخابات امروز رژیم صهیونیستی ممکن است به تضعیف نتانیاهو، قدرت‌گیری مخالفان یا حتی بن‌بست در تشکیل کابینه منجر شود، اما هیچ‌یک از این سناریوها به‌خودی‌خود تضمین‌کننده پایان سیاست‌های خصمانه علیه ایران نیست. آنچه باید ملاک ارزیابی قرار گیرد، ذات بقای رژیم است که به جنگ و خونریزی، تصمیم‌های نظامی، اقدامات اطلاعاتی، تهدیدهای رسمی و غیررسمی و تلاش برای جلب حمایت آمریکا در تقابل با جمهوری اسلامی وابسته است.

بنا بر این، تغییر نخست‌وزیر را نمی‌توان به معنای تغییر خودکار جهت‌گیری‌های امنیتی و نظامی این رژیم دانست. یکی از مهم‌ترین شواهد برای شناخت ماهیت این سیاست‌ها، مقاله‌ای است که تامیر هیمن، رئیس پیشین اطلاعات نظامی ارتش رژیم صهیونیستی و مدیر اجرایی مؤسسه مطالعات امنیت ملی این رژیم، منتشر کرده است. در این مقاله از شکل‌گیری یک مفهوم امنیتی جدید پس از هفتم اکتبر سخن گفته می‌شود؛ مفهومی که به گفته او، در عمل سیاست امنیتی رژیم را هدایت می‌کند، هرچند هنوز رسماً تدوین نشده است.

بر اساس این تحلیل، جنگ دیگر صرفاً وضعیتی استثنایی و موقت تلقی نمی‌شود، بلکه به مؤلفه‌ای بنیادین در تعریف امنیت تبدیل شده است. حملات پیشگیرانه، تقدم ابتکار تهاجمی بر دفاع، ایجاد مناطق حائل و گسترش شهرک‌سازی در مناطق اصطکاک با جمعیت عرب، از جمله اصولی هستند که هیمن در این رویکرد شناسایی می‌کند. او همچنین درباره پیامدهای کنار گذاشتن صلح به‌عنوان یک هدف راهبردی، فرسایش ارزش‌های دموکراتیک و هزینه‌های اقتصادی و اجتماعی جنگ، پرسش‌هایی جدی مطرح می‌کند.

این نکته مهم است که وقتی یکی از چهره‌های ارشد سابق دستگاه اطلاعاتی رژیم از تغییر نگاه امنیتی پس از هفتم اکتبر سخن می‌گوید، مسئله صرفاً اختلاف سلیقه نتانیاهو با رقبایش نیست؛ بحث بر سر رویکردی عمیق‌تر در ساختار امنیتی و سیاسی رژیم است.

گزارش‌های منتشرشده درباره تنش میان نتانیاهو و ایال زامیر، رئیس ستاد کل ارتش رژیم صهیونیستی، نیز بُعد دیگری از این رقابت را نشان می‌دهد. بنا بر گزارش رسانه‌ای مورد اشاره، نگرانی‌هایی در سطوح نظامی درباره محاسبه اشتباه و کشیده شدن رژیم به درگیری فوری با ایران مطرح شده است. همچنین ادعا شده که برخی تلاش‌ها برای جلب همراهی آمریکا با اقدام نظامی صورت گرفته است.

برای ایران، نه نتانیاهو چهره‌ای قابل‌اعتماد برای صلح است و نه رقبای انتخاباتی او صرفاً به دلیل مخالفت با نخست‌وزیر کنونی، حامل پیام صلح‌اند. ممکن است نام‌ها عوض شوند، ائتلاف‌ها جابه‌جا شوند و ادبیات تبلیغاتی تغییر کند، اما تا زمانی که نشانه‌ای عملی از تغییر راهبرد خصمانه دیده نشده، نباید به تغییر دولت دل بست.

حاصل آنکه برای جمهوری اسلامی ایران، مسئله اصلی این نیست که کدام فرد از صندوق رأی بیرون می‌آید؛ مسئله این است که کدام سیاست در میدان اجرا می‌شود. در برابر رژیمی که بخش مهمی از ساختار سیاسی و امنیتی آن بر برتری‌طلبی، توسعه شهرک‌سازی و حفظ گزینه نظامی استوار است، ملاک قضاوت نه وعده‌های انتخاباتی، بلکه قدرت بازدارندگی، هوشیاری راهبردی و آمادگی برای پاسخ به هرگونه ماجراجویی خواهد بود.

تغیبر مهره ها، تداوم خونریزی

انتخابات امروز رژیم صهیونیستی ممکن است به تضعیف نتانیاهو، قدرت‌گیری مخالفان یا حتی بن‌بست در تشکیل کابینه منجر شود، اما هیچ‌یک از این سناریوها به‌خودی‌خود تضمین‌کننده پایان سیاست‌های خصمانه علیه ایران نیست. آنچه باید ملاک ارزیابی قرار گیرد، ذات بقای رژیم است که به جنگ و خونریزی، تصمیم‌های نظامی، اقدامات اطلاعاتی، تهدیدهای رسمی و غیررسمی و تلاش برای جلب حمایت آمریکا در تقابل با جمهوری اسلامی وابسته است.