طیف برجامی و وفاقی حاکم بر دولت پزشکیان، طی روزهای اخیر در مواضعی عجیب تلاش کرده است با استفاده از فعالان توئیتری و رسانه‌ای خود، ایران را مقصر ناکامی و ناکارآمدی تفاهم اسلام‌آباد معرفی کند. محور اصلی فضاسازی طرفداران دولت این گزاره بود: «چه کسی مقصر به‌هم خوردن تفاهم اسلام‌آباد است؟»
اصلاح‌طلبان و طیف برجامی، در موضعی عجیب، این ادعای دروغ را ترویج کردند که نیروهای مسلح با هدف قرار دادن نفتکش‌های متخلف در ۱۷ تیر، تفاهم اسلام‌آباد را برهم زده‌اند. برجامی‌ها حتی با استفاده از چهره‌های رسانه‌ای خود، از جمله فرناز فصیحی در آمریکا، کوشیدند افراد و جریان‌هایی را که مخالف روحانی و ظریف به شمار می‌آمدند، عامل شکست تفاهم معرفی کنند.
همین روایت دروغین، طی روزهای اخیر، به مستمسکی برای ونس، معاون ترامپ، جهت القای اختلاف در داخل ایران تبدیل شد.
واقعیت اما حاکی از ماجرای دیگری است. هدف قرار گرفتن نفتکش‌های متخلف، در چارچوب تفاهم و ترتیبات مورد تأکید آن درباره بازگشایی تنگه هرمز صورت گرفت.
از روزهای ابتدایی تفاهم تا ۱۷ تیر، ایران با وجود نقض بند نخست تفاهم از سوی اسرائیل، از جمله ادامه بمباران سنگین و حملات زمینی به لبنان، و همچنین با وجود عملی نشدن تعهدات آمریکا در فاصله اواخر خرداد تا ۱۷ تیر، واکنش گسترده‌ای نشان نداد.
در همین مدت، واشنگتن از همان روزهای نخست تلاش کرد کریدور غیرقانونی موسوم به مسیر عمانی را در جنوب تنگه هرمز راه‌اندازی کند و از فرصت ایجادشده برای تضعیف اهرم کنترل ایران بر این گذرگاه راهبردی بهره بگیرد.
بر اساس روایت رسمی مقامات کشورمان، از جمله اسماعیل بقایی و کاظم غریب‌آبادی، آمریکا در این دوره و حتی پس از پایان مهلت ۶۰روزه، عملاً به تعهدات خود عمل نکرد و در مواردی برخلاف آنها رفتار کرد. غریب‌آبادی از نقض تعهدات اصلی سخن گفت؛ ازسرگیری جنگ، محاصره دریایی، لغو معافیت‌های نفتی و آزاد نشدن دارایی‌های ایران از جمله مواردی بود که در این زمینه مطرح شد.
واشنگتن پس از واکنش ایران، با ازسرگیری ۱۷ روز نبرد، عملاً بند نخست تفاهم را زیر پا گذاشت. وعده‌هایی مانند اختصاص ۳۰۰ میلیارد دلار برای بازسازی، رفع تحریم‌ها و آزادسازی دارایی‌های ایران نیز محقق نشد.
مسئله اساسی اینجاست که در گفتار و کردار برجامی‌ها و وفاقی‌ها، ایران همواره در جایگاه مقصر قرار می‌گیرد و دلسوزانی که نسبت به روند خسارت‌بار مورد پیگیری آنان هشدار می‌دهند، تندرو و عامل شکست معرفی می‌شوند.
در ادبیات سیاسیون گویی همه مقصرند؛ از نیروهای مسلح گرفته تا منتقدان برجام، اما طرف آمریکایی در قبال نتیجه این روند مسئولیتی ندارد.خود
