- نویسنده: علی نقدی
البته مواضع اخیر نامجو با گذشته متفاوت بوده است. او به یکی از مطربهای پادوی پهلوی که تهدید کرده بود قرآن را آتش میزند، تاخت و چندین بار علیه پهلویچیان موضع گرفت. این مواضع در سطح آدمی مثل نامجو قابل تقدیر است، اما در مقایسه با ایستادگی و مواضع مردم رشید و مقاوم ایران تقریبا «هیچ» به حساب میآید.
با این حال مراد این نیست که فشاری به نامجو آورده شود و یا لزوما ممنوعیت و محدودیتی بر او اعمال شود -البته ماجرای قوه قضاییه و جرایم احتمالی نامجو متفاوت است و تصمیم با دستگاه قضایی است. نامجو در موسیقی و آواز ایران نامی فراموششدنی است، اما مسئله یادداشت حاضر این است که سهم نامجو و نامجوها در کلنگی کردن کشور و ایجاد دوقطبی میان مردم فراموش نشود.
نامجو که حالا درباره هتک حرمت قرآن به دیگران تذکر میدهد، اولین کسی بود که در کشور به سمت اجرای قرآن به شکلی موهن در قطعههایش رفت. او از اولین کسانی بود که بعد از حوادث سال ۸۸ مستقیما در یک قطعه رهبر شهیدمان را خطاب قرار داد. او همچنین در قطعههای زیاد دیگری به تحقیر تاریخ و ملت ایران پرداخته است و «خودتحقیرگری» امروز که در سایه آن اقبال به باند پهلوی رشد کرده، حاصل تلاش شبانهروزی امثال نامجو در فرهنگ کشور بوده است.
با این حال تاریخ پر است از شخصیتهایی که از تاریکی به نور پیوستهاند و یکشبه ره صدساله رفتهاند. اما در این دست موارد، لازم است امثال نامجو حداقل بابت رفتارها و فعالیتهای گذشتهشان از ملت ایران عذرخواهی کنند و سعی کنند گذشته خود را جبران کنند.
نویسنده: علی نقدی
